• Facebook
  • Google+
  • Instagram
  • Twitter

poniedziałek, 8 czerwca 2015

#58 Dlaczego nie lubię być studentem?


Z przymrużeniem oka, pisane etapami. 


Myślisz, że studiowanie to frajda? Pierwszy krok w dorosłość i niezależność? Pójdziesz na wymarzone studia, rozpoczniesz pracę dorywczą, wynajmiesz kawalerkę i życie jak ta lala. Masz absolutną rację! Jednakże życie nie jest usłane różami i we wszystkim tkwi haczyk. Oto kilka powodów, może dość błahych, przez które znienawidzisz studia.  

Dlaczego nie lubię być studentem? Powodów znalazłabym setki, począwszy od porannego wstawania aż do nauki przedmiotów, które wydają mi się niepotrzebne, zbędne lub po prostu bezsensu. Jednakże, to nie są powody, które mogłabym podać, jako że sama wybrałam życie studenta. Pusty portfel to moja decyzja, wybrałam wiedzę zamiast doświadczenia. Ranne wstawanie miałabym albo pracując, albo studiując. Co wybrałam? To chyba nazbyt oczywiste.
Nie lubię w życiu studenta wielu rzeczy, a najgorsze jest to, że na znaczną część nie mam wpływu. Przykładowo, tęsknię za czasami, kiedy wstawałam o siódmej, kwadrans do autobusu i półgodzinnej jeździe byłam w szkole. Teraz wstaję o szóstej z nadzieją, że zdążę na autobus i po godzinnej podróży mam raptem kwadrans by dotrzeć pieszo, albo tramwajem i pieszo.

Tęsknię za czasami, kiedy przychodziłam na zajęcia o ósmej i kończyłam o czternastej. Ani jednego okienka, zajęcia po zajęciach z drobnymi przerwami. Pierwsze półtorej godzinne okienko było zbawieniem, drugie też było fajne, ale trzecie i czwarte przestały się podobać. Uświadomiłam sobie, że mój czas na uczelni został wydłużony o trzy godziny bezsensownego czekania. Możesz spożytkować ten czas na naukę, na odrabianie prac, czytanie, pisanie, chodzenie na zakupy. Uwierz mi, nie będzie ci się chciało. Ogarnie cię lenistwo, ale przede wszystkim, poczujesz nienawiść do okienek.


Nienawidzę okienek. We wtorek zaczynam zajęcia o ósmej rano w Sosnowcu. Później jadę samochodem do centrum Katowic, gdzie modlę się o miejsce parkingowe. Parkuję pod uczelnią, blokując trzy inne samochody. Zostawiam karteczkę z numerem – w razie czego zejdę i przestawię, to nie problem. Rozumie to każdy, kto choć raz zaparkował na płatnym parkingu i kto wie, że pięć minut twojego czasu oszczędza sporo w portfelu bliźniego. Niestety, nie wszyscy przez to przechodzili i od czasu do czasu trafia się upierdliwy pan, Pan ze Sosnowca, który dzwoni na straż miejską. Parodia, najzwyklejsza kpina. Dlaczego? Ten pan czekał aż przyjedzie straż miejska, jakieś piętnaście do trzydziestu minut. Przyjechali i zaczęli dzwonić po właścicielach (jak mówiłam, każdy zostawia karteczkę z numerem). Ci przychodzą i jeden po drugim dostają mandat. Później awantury z Panem ze Sosnowca, bo ten ich od kryminalistów wyzywa, ale kiedy robi się przewaga liczebna, to chowa się w swoim samochodzie. Wszystko trwa dobrze ponad godzinę, a gdyby zadzwonił sam, jakiś kwadrans. Jedynie współczuję tym biednym kierowcom, którzy przez upierdliwe usposobienie musieli zapłacić karę. Kolejny śmieszek sytuacyjny? Straż i Policja nie raz przejeżdża przez parking pod uczelnią i nie przyczepią się do nikogo, chyba że jest problem wyjechać. Wówczas dzwonią i proszą o przestawienie. Taka magia.
Jak wspominałam, we wtorek zaczynam o ósmej i zajęcia trwają do około dziewiątej trzydzieści. O dziesiątej jestem pod wydziałem i czekam półtorej godziny. Idę pod salę i widzę karteczkę, że Pani Profesor się pochorowała i zajęcia w tym dniu odwołane. „Super, okienko do trzynastej piętnaście”. Od dziesiątej do trzynastej, trzy godziny. Gdyby nie to, że wzięłam ze sobą laptopa, zniosłabym jajko i wysiedziała małego, zrzędliwego dinozaura.
Zdążyłam przepisać rozdział opowiadania z zeszytu, poprawić go, przeredagować i opublikować na wątpliwym łączu. Przychodzi godzina trzynasta, siadamy w ławkach i czekamy. Nagle wbiega zupełnie obca pani i obwieszcza „Macie teraz zajęcia? To super, szukamy sztucznego tłumu na konferencję i musicie na niej być. Oczywiście, musimy jako grupa, jak jednostki się zgubią, to co innego. No, ale ja, głuptasek, poszłam na konferencję. Nudziłam się kolejne półtorej godziny, do piętnastej. Tym oto sposobem, straciłam sześć godzin życia. Co by było, gdybym nie miała laptopa? Aż strach się bać.
Okienka to nie jedyna rzecz, której nienawidzę. Jako studentka muszę być oczytana, znać odpowiedzi na wszystkie pytania i przede wszystkim, być punktualną. To znaczy mogę się spóźnić te niesławne, piętnaście minut – „kwadrans studencki”, ale nie patrzą na to zbyt przychylnie. Niestety, mam Pana Profesora, który nie tylko notorycznie się spóźnia, ale i… Piętnasta czternaście. Minuta i możemy iść, aż tu nagle drzwi sali otwierają się i jak Filip z konopi wyskakuje profesor. „Wejdźcie, idę tylko po kawę”. No dobrze, poszedł po kawę i nie ma go kolejne piętnaście minut. Gratuluję, właśnie zmarnowaliśmy pół godziny. Przychodzi, zaczyna zajęcia, które przeprowadziłby w piętnaście minut, ale nie tylko rozgaduje się na pozostały czas, ale i jeszcze kolejne dziesięć minut. Tak, przetrzymuje nas. Teoretycznie możesz wyjść po wypełnieniu czasu zajęć, ale profesor sprawdza obecność na samiusieńkim końcu i jeśli ktoś wyszedł, ma nieobecność. Cudownie, prawda?
Dzisiaj, przykładowo, nie było go czterdzieści minut. Czterdzieści *wstaw wulgaryzm* minut, gdzie ludzie stoją pod salą jak banda idiotów i czekają. Normalnie by nie czekali, ale to ostatnie zajęcia i wiecie, indeks trzeba uzupełnić o autografy prowadzących. Czekamy, czekamy, czekamy. Nie ma go, nawet nie wyszedł, sala zamknięta. No to co, część się zdenerwowała i sobie poszła. Siedzę w autobusie, piszę ten tekst i co? Dostaję esemesa, że przyszedł. Po godzinie. Weź się tu nie zdenerwuj, prawda? 
Nienawidzę dojeżdżać. Spędzam w autobusie sporo czasu, głównie na siedzeniu, patrzeniu się na ludzi i staniu w korkach. Kiedy jest dobra pora, w autobusie jest pusto, a jeśli nie, to jest tłok. Latem tłok jest dużo gorszy, bo ludzie jakby się mniej myją. Nie wiem dlaczego, ale seria zapachów spod pach nie jest za fajna, zwłaszcza wtedy, gdy ostre zapachy doprowadzają cię do migrenowych bólów głowy. Piszę o tym, ponieważ jestem w korku, patrzę się na ludzi i czuję albo za dużo perfum, albo spoconego człowieka. Koszmar.
Godziny szczytu to nie tylko tłok w autobusie, tłok, który przytłacza latem. To nie tylko tłok ludzi, którzy o dezodorantach nie słyszeli, ale o perfumach, takich ostrych i mdlących, owszem. Godziny szczytu to przede wszystkim korki. W autobusie są straszne. Siedzisz, smażysz się, słuchasz ludzi, opowieści z groty koszmarów o pieluchach, pierwszych randkach albo o pierwszej lewatywie. Słuchasz i masz dość. Po prostu. Godzina drogi przemienia się w półtoragodzinną torturę. Nie inaczej jest, gdy jedziesz samochodem. Gdy masz pasażera obok, narzekacie sobie wspólnie i jest zabawnie. Kiedy jesteś sam, po prostu się denerwujesz. W autobusie irytują cię pasażerowie, ale w korku wszystko wyprowadza cię z równowagi. A to jakiś kierowca się ryje (nie mów, że na chama, bo nie wie na kogo się ryje), a to inny się zagapił, światła za krótko świecą, a tutaj ktoś zablokował całe skrzyżowanie, bo sobie stanął na środku. Oj tam, zdarza się, zaraz się oświeci zielone i pojedzie, poczekają. Roboty drogowe, korki, objazdy z zaskoczenia – norma. Przyzwyczajaj się, młody studencie.  

Jeśli nie dojeżdżasz, masz przyjemność mieć współlokatora. To jest piękno samo w sobie. Albo nagle znika ci drugie śniadanie z lodówki, albo zapomina wyciągnąć kanapkę z mikrofalówki i musisz wietrzyć  zadymione mieszkanie. Może spróbować wyskoczyć z balkonu nad ranem (autentyk, niezmyślony) albo będzie uszkodzony kurek gazu i ani myśli zapłacić za naprawdę. Myślisz, że rodzeństwo to udręka? Nie znasz życia. Właściciele mieszkań też bywają różni, aczkolwiek o nich nie słyszałam żadnych anegdotek, poza żartem.



Student skarży się właścicielowi stancji.

- W moim pokoju są myszy.

- Niemożliwe! - dziwi się właściciel.

Więc student bierze wyciąga z kieszeni woreczek z okruszkami chleba i sypie po podłodze. Po chwili wychodzi z kąta jedna myszka, potem druga, potem trzecia, potem wychodzi rybka, potem czwarta myszka i piąta. Właściciel baranieje.
-  Że co? Rybka?!
- Zatem kwestię myszy mamy już załatwioną, teraz więc przejdźmy do wilgoci...
Po czymś takim nasuwa się jeden wniosek: nie warto studiować. Jeśli tak myślisz, to szkoda. Mimo całej listy rzeczy, których nie lubię, to powiem z ręką na sercu, że z czasem opowiadam o tym z uśmiechem. Studiowanie to inny stan rzeczywistości, inna jakość życia. Trudniejsza i łatwiejsza jednocześnie. Jesteś dorosły, prawdopodobnie zarabiasz sam za siebie i ponosisz konsekwencje. Nikt cię nie zmusi do chodzenia, bo nikt nie może, ale konsekwencje zostaną wyciągnięte.
Dojeżdżasz? Mieszkasz sam? Albo masz współlokatora? Szkoła życia! Opanujesz mediacje, rozmowy, wszelkie relacje społeczne. Poznasz miasto jak nikt inny, triki, opanujesz własny styl jazdy. Rozkład autobusów będziesz znał na pamięć. Nie rezygnuj z tego, co zapewni ci wspaniałe wspomnienia. Bo to one są najważniejsze, nieprawdaż? Robisz wiele szalonych rzeczy właśnie dla nich. Rzeczy nielogicznych, którymi chcesz zaimponować znajomym. Studia też takie są, ale w przeciwieństwie do szalonych rzeczy, pokazują, że edukacja też może być miłym wspomnieniem.



Co więcej, na studiach udowodnisz sobie, że nie ma rzeczy niemożliwych i że potrafisz coś, co wydawałoby się niepotrzebne. Przykład? Koleżanka odkryła w sobie zdolności kucharsko-ekonomiczne, kiedy na koncie zaświtało siedem groszy. W lodówce sałata, jogurt i bodajże jajka? Nie pamiętam dokładne. Z tak prostego składu zrobiła dla siebie obiad na cały dzień. Zasugerowałam jej patent na biznes. Są takie programy jak „Pascal” czy „Ewa gotuje”. Dlaczego nie ma „Na studencką kieszeń”? Trzy składniki za łącznie pięć złotych i zrób z tego obiad.
Ta daaam. Polecam studiowanie, naprawdę. To zabawne, czasami bardzo irytujące życie, ale jakie wspomnienia!

7 komentarzy:

  1. Aaaa! Natalia! Przeczytaj ten tekst jeszcze raz i drugi i popraw wszystkie kwiatki. Zwłaszcza Sosnowiec jako dzielnicę Katowic, bo Cię hanysy i gorole zamordują. :v.

    OdpowiedzUsuń
  2. Dojeżdżanie do Kato w trakcie tygodnia to koszmar (25 kilometrów do TG w ponad godzinę to kpina ale szybkiej kolei aglomeracyjnej jak w Wawie to być może następne pokolenie doczeka, nie wspominam już nawet o Twg bo tutaj nigdy już nic się nie zmieni pod kątem komunikacji i nie tylko), z wybranych opcji zdecydowanie lepiej znaleźć pokój w mieście w miarę blisko wydziału i tego typu okienka i wykładowcy są nie straszni. A godziny dojazdu można poświęcić na realizację swoich pasji, koła naukowe, organizacje studenckie czy sprawy prywatne. Sam to przeżyłem i nikomu nie polecam.

    OdpowiedzUsuń
  3. Też należę do grona dojeżdżających komunikacją miejską. Chętnie bym się ucieszyła z pojazdu, który zasadniczo skrócił mi czas dojazdu z dwóch godzin do pół. Sama wstaje w przedziale trzecia rano do piątej. O szóstej to same wyjątki. Poza tym wzmagania z książkami, notatkami nie są porywające. Czasami naprawdę żałuje, że studiuje. Może to fakt dobrania kierunku z obserwacji rynku niż pasji. Cóż, ja się nie przekonuję się o urokach studiowania, czuję za to absolutną dezorganizację. Człowiek człowiekowi nie równy.

    OdpowiedzUsuń
  4. Natalio, pamiętaj, że jeszcze gardzimy usosem :D!

    OdpowiedzUsuń
  5. To urocze: pisać o negatywnych aspektach studiów, po czym na końcu: "i tak warto studiować":-D Przeważnie byłam świadkiem/uczestnikiem sytuacji, które opisałaś, albo bywam, gdy nie jesteśmy/jeździmy razem. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, a ten czasem jest ulokowany niefortunnie. Na pewno nie tęsknię za systemem szkolnym - nic mi nie dało siedzenie od rana do popołudnia (zajęcia pod rząd), skoro w szkole uczyłam się mało pożytecznych rzeczy. Na studiach też się tak zdarza. Niby wybraliśmy sami taki kierunek, ale niektóre przedmioty czasem są na cholerę. Bardzo podoba mi się system edukacji np. z Izraela. Nie ma tam czegoś takiego jak w Polsce. Tam już u dzieci obserwuje się zdolności i talenty i umieszcza w konkretnych grupach. Uczy się ich mądrze i praktycznie tego, w czym są dobrzy. Żałuję, że w Polsce miałam tak mało okazji, by nauczyciele mogli coś ze mnie wyciągnąć - ale zdarzało się. Zastanowił mnie komentarz Papryczki Chili - po czym wniosek, że Sosnowiec to dzielnica Katowic? Jeszcze co do mieszkań - chyba trzeba mieć po prostu swoją osobę, z którą można coś wynająć albo mieć szczęście do współlokatorów. Ale słyszę czasem jakieś fascynujące opowieści z akademików, np.o wspólnym użytkowaniu kabiny prysznicowej, gdzie ktoś pomylił ją z sedesem - i nie chodziło o to "pierwsze". No i fakt, że traci się czasem czas na uczelni, więc dobrze mieć z sobą coś, co nam to załata. A konferencja, na którą nas wywołano podobała mi się, więc ja czasu nie straciłam;-) P.S. Słodki fragment o małym, zrzędliwym dinozaurze.

    OdpowiedzUsuń
  6. W rodzinie zawsze mi powtarzali, żebym szła na studia, bo wspomnienia ze studiów to najlepsze z całego życia. Nie zgodzę się z tym. Słowo "studia" kojarzy mi się jedynie z niemiłymi wykładowcami, którzy nie mają szacunku do studentów (przecież w hierarchii jesteśmy niżej, więc można nas mieszać z błotem, a im nic za to nie grozi); z nieprzespanymi nocami, by ogarnąć materiał; z wyścigiem szczurów; ze złośliwościami ze strony rówieśników; ze stresem.
    Nie, studia na pewno nie kojarzą mi się z czymś dobrym. No na pewno nie na moim kierunku, czy nawet uczelni.
    Ludzie, idźcie studiować, zdarzają się przyjemne dni, ale odpuśćcie sobie PG.

    OdpowiedzUsuń

Współpraca


Adres e-mail

Pani.Kotelkova@gmail.com

Gadu-Gadu

10183085

Tak, nadal korzystam z komunikatora.