• Facebook
  • Google+
  • Instagram
  • Twitter

środa, 23 września 2015

#81 Kropka nad „i”

Photo credit: Jonathan Kos-Read via Foter.com / CC BY-ND

Znasz tę sytuację, gdy siadasz w ławce, rozpoczyna się egzamin lub sprawdzian, bierzesz długopis w dłoń i nie wiesz, po prostu nie wiesz co napisać? Piszesz więc cokolwiek, przekonany, że i tak się nie uda. Pogodziłeś się z tym, że zawaliłeś, więc masz dość i tylko się na siebie wściekasz, płaczesz ze złości lub bezsilności?
Znasz tę sytuację, gdy masz wrażenie, że Twoja przyjaciółka obraziła się na amen, nie przeprosisz jej, nie uwierzy w żadne Twoje słowo. Myślisz, że kilka lat przyjaźni właśnie przepadło. Jesteś na siebie wściekły, może po części smutny, płaczesz lub nie, ale wiesz, że już nic się nie da zrobić?
Znasz to? „Nic się już nie da zrobić.”; „Nie zmienię już tego.”; „Przegraliśmy mecz, przecież mają przewagę.”, „Wiem, że zawaliłam, nie zdam”. Ile razy w ciągu dnia powtarzasz sobie, że wszystko przepadło; że nie ma sensu być dobrej myśli i walczyć?

Staram się powtarzać każdego dnia, że jakoś to będzie. Niektórzy pewnie potwierdzą, że na zadane pytanie „Jak ci poszło?”, odpowiadam „Nie wiem, zobaczymy.”; ewentualnie „Jakoś.”. Jakoś to będzie, to moje motto. Niezbyt optymistyczne, ale nie denerwuję się i nie płaczę nad tym, na co nie mam wpływu (staram się przynajmniej), a jednocześnie nie przekreślam wszystkiego do momentu, aż nie zostanie postawiona kropka nad „i”. Z jednej strony można odnieść wrażenie, że na niczym mi nie zależy i jestem obojętna na to, co będzie.

Sytuacja sprzed kilku dni. Miałam egzamin poprawkowy z jakże zacnego przedmiotu „Fonetyki historycznej”, egzamin trudny. Uczyłam się do niego, owszem, ale za każdym razem gdy robiłam przerwę, miałam myśl, że uczyłam się za krótko. Nawet jeśli siedziałam godzinami. Niemniej, fonetyka to nie jest coś, czego możesz się nauczyć. Możesz znać każdą definicję, możesz posiadać wiedzę, ale jeśli nie czujesz tej fonetyki, to wiedza i definicja na nic się zda. Dlatego, po napisaniu egzaminu, nie wiedziałam jak mi poszło. Wiedziałam jedno, że jeśli nie zdam, prawdopodobnie zrezygnuję. Przynajmniej taki miałam plan. Kiedy jedna z moich drogich koleżanek (pozdrawiam Cię, K.) powiedziała mi, że jeśli nie zdam, to zrobią zrzutkę na mój warunek, bylebym została. Moja koleżanka walczyła o moją przyszłość bardziej niż ja, dlatego podjęłam decyzję, że wezmę ten warunek mimo wszystko. Pozostał mi tylko rok, to przecież niedużo!

Czekałam na wyniki ze stoickim spokojem; nie rozmawiałam o nim w formie szczegółów, nie pytałam kto jak rozwiązał przykłady. Starałam się nie myśleć, ale podczas opowiadania czym jest fonetyka historyczna i tłumaczenia procesu palatalizacji na brudnej masce samochodowej uświadomiłam sobie, że najprawdopodobniej źle rozwiązałam wszystkie przykłady z „y”. Panika, w pierwszym momencie panika, ale potem pojawiła się myśl, że nie mam pewności. Nie wszystkie przykłady miały „y”; a może moje „y” było poprawne? Przestałam o nim myśleć, choć w nocy miałam koszmary o otrzymywanych wynikach egzaminu.
Przyszło do ukazania się wyników; ulga, bo zdałam. Nie panikowałam i nie płakałam, póki nie pojawiła się kropka nad „i”, czyli długo oczekiwane wyniki. Miałam plan awaryjny, bo zawsze warto go mieć, jak pisałam w innym artykule. Niemniej, nie wszyscy z nas mają dar do powiedzenia sobie „jakoś to będzie”. Przeszłam przez to dość spokojnie, czasami mam wyrzuty sumienia, że aż tak, bo nie wszyscy przeszli przez ten okres ze stoickim spokojem.

Warunek to takie coś, za co się płaci, czasami grube pieniądze. Pozwala kontynuować naukę mimo niezdanego przedmiotu lub egzaminu, ale „pod warunkiem”, że zda się go w późniejszym terminie (za równo rok). Niestety, na mojej uczelni nie można wziąć dwóch warunków jednocześnie; można co najwyżej zrobić sobie rok przerwy, który jest bardzo kosztowny („jedynie” 1500zł). Nie dziwię się, że ktoś był przerażony, gdy nie miał zdanych dwóch egzaminów i czekał na wyniki.
Moja koleżanka czekając na wyniki z jednego z egzaminów, była załamana. Próbowałyśmy podnieść ją na duchu, że nie powinna stawiać kropki nad „i”, póki nie otrzyma wyników. Uważała jednak, że nie ma szans by zdała którykolwiek z nich. Jeśli mogę coś o niej powiedzieć, to że jest ambitną osobą, która doskonale nadaje się na te studia; nadaje się na rolę, jaką chce pełnić w społeczeństwie. Dlatego starałam się ją wesprzeć.

Kiedy tak siedziała załamana i ocierała łzy, wyszła jedna z egzaminatorek, spojrzała na nią i powiedziała: „proszę pani, dlaczego pani płacze? Przecież pani zdała.” Jedno zdanie, a wywołało tyle radości, że płacz przerodził się w kolejny płacz; płacz, na który z przyjemnością się patrzyło, bo w tamtym momencie była najszczęśliwszą osobą pod słońcem. Przytuliłam ją, pogłaskałam po plecach i powiedziałam „Mówiłam, póki nie ma kropki, wszystko może być dobrze.”
Jeśli myślisz „jak można płakać z powodu egzaminu”, drogi Czytelniku, droga Czytelniczko, to znaczy nigdy nie zależało Ci na swojej przyszłości; nigdy nie zależało Ci na drodze, którą obrałaś. Bo gdyby Ci na czymś zależało, płakałabyś nad tym. Mojej koleżance bardzo zależało na studiach; na tym by je ukończyć; na tym by się realizować w marzeniach; marzeniach, które są dla niej praktycznie namacalne, czego jej cholernie zazdroszczę, a jednocześnie nie odczuwam zawiści.

Mój przykład oraz przykład mojej koleżanki to coś więcej, niż przytoczenie sytuacji z uczelni. Pragnę namacalnie przedstawić myśl, że nie warto się poddawać. Należy walczyć do samego końca; choć brzmi to nie raz jak sentencja nauczycieli albo trenera, to ta sentencja jest najprawdziwsza. Życie lubi zaskakiwać, jest zmienne. Przyszłość jest jedynie płynną esencją, którą kształtują nasze działania i myśli. Jeśli się poddamy, przyszłość również się podda.

Dlatego, nigdy nie jest za późno; nigdy nie jest za wcześnie; nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, kiedy butelka jeszcze stoi na stole. Jedyne, czego żałuję w tamtym momencie, to że nie mogłam zobaczyć jej miny i reakcji kiedy dzwoniłam, że ten drugi egzamin również zdała. 


1 komentarz:

  1. Moje motto też nie jest zbyt optymistyczne "Pomimo wszystko dam radę", ale dzięki niemu stają na nogi i walcze o swoje do samego końca, bo nikt nie ma prawa odbierać nam tego, co pragniemy. Gratuluję Twojej koleżance, bo sama ją trochę rozumiem, mimo ze nie mialam jeszcze takiej sytuacji na studiach. Czytając moment o tym, jak siedziała załamana a nagle dowiedziała się, że zdała sama sie popłakałam... :)

    OdpowiedzUsuń

Współpraca


Adres e-mail

Pani.Kotelkova@gmail.com

Gadu-Gadu

10183085

Tak, nadal korzystam z komunikatora.